Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΤΡΙΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ (ΒΙΝΤΕΟ)


Παραθέτουμε το βίντεο της εκδήλωσης τιμής και μνήμης για τον αείμνηστο Λυκούργο Αγγελόπουλο (1941-2014), Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, ιδρυτή και χοράρχη της "Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας" και Πρωτοψάλτη – επί σειρά ετών – στον Ι. Ναό Αγίας Ειρήνης Αιόλου, που πραγματοποιήσαμε την Πέμπτη 18 Μαΐου 2017, στην Μουσική Βιβλιοθήκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 
Ήταν η ημέρα κατά την οποία συμπληρώθηκαν ακριβώς τρία χρόνια από την εκδημία του. 
Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το “Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον” (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) και περιλάμβανε οπτικοακουστικό υλικό από το αρχείο της Σωτηρίας Αδάμ (συνθέτις –μουσικολόγος) και της Στέλλας Αρκέντη (σκηνοθέτης – παραγωγός), οι οποίες είχαν συνεργαστεί με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο για την παραγωγή συνολικά εννέα εκπομπών που μεταδόθηκαν από τον «Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής» και αφορούσαν στο σημαντικό έργο του.
Από το αρχείο του Παναγιώτη Ανδριόπουλου, προβλήθηκε ένα απόσπασμα από την μεγάλη συναυλία που πραγματοποίησε η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία στην Πάτρα το 2006, στο πλαίσιο του θεσμού «Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006», μετά από πρόσκληση του Θάνου Μικρούτσικου. Στην συναυλία αυτή η ΕΛ.ΒΥ.Χ. ερμήνευσε έργα των δύο μεγάλων της Βυζαντινής μουσικής, του Ρωμανού του Μελωδού και του Ιωάννη Κουκουζέλη. 
Ο Λιβανέζος Roni Bou Saba, θεολόγος, φιλόλογος και μαθητής για ένα διάστημα του Λυκούργου Αγγελόπουλου, αναφέρθηκε στην απήχηση του έργου του στον Λίβανο. Διαβάστε την ομιλία του εδώ

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Η ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΥΣΤΟΛΗ ΠΕΡΙΑΓΩΓΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ


Το κείμενό μας "Ρεκόρ περιαγωγής λειψάνων στην πόλη του Πρωτοκλήτου" αναδημοσιεύθηκε σε πατρινά sites, όπως:
- thebest, με τίτλο «Ο Μητροπολίτης φέρνει και άλλα λείψανα, έτσι για να υπάρχει μία κίνηση…»
- patrasevents, με τίτλο: "Πατρινό ρεκόρ, η περιαγωγή τόσων λειψάνων μέσα σε ένα μήνα εντός και εκτός πόλης"  
- skaipatras, με τίτλο: "Απαράδεκτη περιαγωγή λειψάνων στην πόλη του Πρωτοκλήτου". 
Αναδημοσιεύω εδώ μερικά ενδιαφέροντα σχόλια και τις σχετικές απαντήσεις μου από την ανάρτηση στο thebest. 
Μίας "κυρίας" Μαρίας Παππά, η οποία ...εξαφανίστηκε άμα τη εμφανίσει της...
Του κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών Σωτήριου Μανωλόπουλου
Των Αλέξανδρου Σήρα και Νικόλαου Νίκου.
Προς προβληματισμόν...


Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

ΡΕΚΟΡ ΠΕΡΙΑΓΩΓΗΣ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ

Η Κάρα του Πρωτοκλήτου στην πρώτη λειψανοθήκη της, όπως ήλθε από τη Ρώμη το 1964. 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Στις αρχές Νοεμβρίου λείψανα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου (αποτμήματα των δακτύλων) μεταφέρθηκαν από την Πάτρα όπου βρίσκονται, στον Ιερό Ναό του Αποστόλου, στο Πλατύ Λευκωσίας. Η μεταφορά αυτή έγινε – όπως γράφτηκε - κατόπιν αιτήματος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου και του Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 150 ετών από τα Εγκαίνια του Καθολικού της Ι. Μονής του Αποστόλου Ανδρέου στην κατεχόμενη Καρπασία. Την μεταφορά έκανε ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, ο οποίος συμμετείχε και σε σχετικές λατρευτικές και άλλες εκδηλώσεις. 
Στις 16 Νοεμβρίου ο Πατρών Χρυσόστομος υποδέχθηκε λείψανο του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ από την Ιερά Μονή Ντιβέγιεβο της Ρωσίας, στον Ι. Ναό του Πολιούχου των Πατρών Αποστόλου Ανδρέου. Η έλευση του ιερού λειψάνου του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ κατέστη δυνατή χάρη στην συμβολή του Ιδρύματος Άγιος Απόστολος Ανδρέας της Μόσχας. 
Στην Κάτω Αχαΐα και στον Ναό του Τιμίου Σταυρού θα φτάσει για δυόμιση ώρες – όπως ανακοινώθηκε - η Τίμια Ζώνη της Παναγίας το Σάββατο 25 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί, από το Άγιον Όρος. Το ιερό κειμήλιο θα φέρει ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, Εφραίμ και η επίσημη υποδοχή θα γίνει έξω από τον Ναό του Προδρόμου, από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο και τις Αρχές του τόπου (Χρειάζεται κι ένας Εφραίμ για γαρνιτούρα…). 
Το Σάββατο 25/11 το απόγευμα ο Πατρών Χρυσόστομος θα υποδεχθεί στο Ναό του Αγίου Ανδρέου λείψανα διαφόρων Αγίων για την εορτή των Αχαιών Αγίων, ενώ την Κυριακή 26/11 θα αναχωρήσει το λείψανο του αγίου Σεραφείμ Σάρωφ. 
Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα …Πατρινό – τουλάχιστον – ρεκόρ! Η περιαγωγή τόσων λειψάνων μέσα σε ένα μήνα εντός και εκτός Πατρών. 
Προφανώς αυτός είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο Σεβασμιώτατος τον εορτασμό του Πολιούχου της Πάτρας. 
Οι Πατρινοί ένα λείψανο γνωρίζαμε. Την Κάρα του Πρωτοκλήτου, που επέστρεψε από τη Ρώμη το 1964. Από το 1980 έχουμε και τμήματα του Σταυρού του μαρτυρίου, που ήλθαν από τη Μασσαλία. Για αποτμήματα δακτύλων του Αποστόλου δεν είχαμε ακούσει ποτέ. Έστω... 
Οι εκτός Πατρών έρχονταν στην Πάτρα για να προσκυνήσουν την Κάρα και τον Σταυρό του Πρωτοκλήτου. Τώρα καλούνται οι εντός και οι εκτός να προσκυνήσουν και άλλα λείψανα που φέρνει ο Μητροπολίτης στο πλαίσιο των «Πρωτοκλητείων», έτσι για να υπάρχει μία κίνηση… 
Γνωρίζω ότι αυτά που γράφω δεν θα συγκινήσουν κανέναν. Αντιθέτως θα προκαλέσουν και την οργή κάποιων εναντίον μου. Μου είναι αδιάφορο. Ως πατρινός και ως θεολόγος καταγγέλλω αυτή την πρακτική που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την πατρινή παράδοση ούτε βέβαια με την εκκλησιαστική. 
Τόσο η πατρινή όσο και η εκκλησιαστική θέλουν ως τα μόνα λείψανα τιμής αυτά του Πρωτοκλήτου. 
Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν διανοήθηκε κάποιος να φέρει και άλλα για να γίνει …ντόρος, όπως θα ‘λεγε κι ο αείμνηστος ιστορικός της πόλης Κώστας Τριανταφύλλου. 
Τα λείψανα των αγίων δεν υπάρχουν για να …στολίζουν τις τελετές μας. Δεν υπάρχουν για να τα περιφέρουμε αενάως τήδε κακείσε, με διάφορες προφάσεις κάθε φορά. 
Υπάρχουν για να απόκεινται όπου κείνται και για να μας μεταφέρουν το μήνυμα της κοινής Αναστάσεως εν τη εσχάτη ημέρα. Δε νομίζω ότι πάει κάποιου ο νους του σ’ αυτό το γεγονός, μεταφέροντας ιερά λείψανα από δω κι από κει. 
Όπως έχουμε ξαναπεί επανειλημμένως η όλη ιστορία της μεταφοράς και περιαγωγής ιερών κειμηλίων στις μέρες μας, αποκαλύπτει μια Εκκλησία γυμνή πνευματικότητος. Δυστυχώς, η συνάντηση με το λείψανο του αγίου - όπως γίνεται σήμερα - αποκλείει την συνάντηση με το μυστήριο…

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΡΟΥΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΚΟΥΝΑΔΗ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Στη μνήμη του Αργύρη Κουνάδη 
Ήταν πραγματικά μια μουσική ποιητική βραδιά δυνατή συγκινησιακά. 
«Χρόνια σαν τα φτερά». Ένα ξεχωριστό πρόγραμμα αφιερωμένο στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, απολαύσαμε την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017 στο Ίδρυμα Β&Μ Θεοχαράκη. 
Ο στοχαστικός λόγος του ποιητή γεμάτος ιστορικές μνήμες και έναν ιδιαίτερο αφηγηματικό λυρισμό, συνδυάστηκε με την μουσική του Αργύρη Κουνάδη («Σχέδια για ένα Καλοκαίρι) και του Γιώργου Κουρουπού («Δεκαέξι Χάικου», «Το φύλλο της λεύκας»). 
Ερμήνευσαν με τέχνη και με πάθος η Μάιρα Μηλολιδάκη (τραγούδι), ο Τίτος Γουβέλης (πιάνο) και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου (απαγγελία). 
Ένα πρόγραμμα απ’ αυτά τα εξαιρετικά που στήνει χρόνια τώρα η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Οι επιλογές ποίησης και μουσικής είναι πάντοτε καίριες και ουσιαστικές. 
Παρών και ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός, ο οποίος στο τέλος ζήτησε από το κοινό να τιμήσει με ένα χειροκρότημα τον άλλο συνθέτη του προγράμματος, τον σπουδαίο Αργύρη Κουνάδη, ο οποίος πέθανε σαν σήμερα πριν έξι χρόνια στο Φράϊμπουργκ (22 Νοεμβρίου 2011). Ας σημειωθεί ότι γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924.


Στην βραδιά η Μάιρα Μηλολιδάκη και οΤίτος Γουβέλης ερμήνευσαν τα «Σχέδια για ένα καλοκαίρι» του Κουνάδη, ένα έργο βασισμένο σε 5 ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, έργο για φωνή και πιάνο γραμμένο το 1949-50. Περιλαμβάνει τα ποιήματα: «Επιτύμβιο», «Άνθη της πέτρας», «Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές», «Επιφάνια, 1937» και «Raven». Το «Επιτύμβιο» επαναλαμβάνεται στο τέλος ως επίλογος του έργου. Το έργο …διασώθηκε από τον ίδιο τον συνθέτη, δηλ. δεν το αποκήρυξε όπως έκανε με άλλα έργα της περιόδου 1949-1957. Ένα έργο που χαρακτηρίζεται από μια μοντέρνα μουσική τεχνοτροπία βυζαντινής αυστηρότητας, η οποία δίνει έμφαση στον μελοποιημένο λόγο και το δραματικό στοιχείο. Το ίδιο – και περισσότερο - θα λέγαμε για τα "Πέντε τραγούδια σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη". 
Ο Γιώργος Κουρουπός είναι ο συνθέτης που συνυπήρξε με τον Αργύρη Κουνάδη και τον ερμήνευσε κιόλα, στον δίσκο 
Αργύρης Κουνάδης - Γιώργος Κουρουπός 
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ 
Ποίηση: Κ.Π. Καβάφης, Γιώργος Σεφέρης, Federico Garcia Lorca 


Ο Κουρουπός στο πιάνο και ο Σακκάς στο τραγούδι, ερμηνεύουν στον δίσκο αυτό τα δύο παραπάνω έργα του Αργύρη Κουνάδη (σε ποίηση Σεφέρη και Καβάφη) και το έργο του Κουρουπού «Οκτώ Τραγούδια σε ποίηση Λόρκα» (ελληνική απόδοση των στίχων από τον ποιητή Ανδρέα Αγγελάκη). Τα τρία αυτά έργα ηχογραφήθηκαν το 1988 για λογαριασμό του Αετοπούλειου Ιδρύματος με τη χορηγία της ΕΡΤ και κυκλοφόρησαν μόνο σε βινύλιο. Μέρη των έργων αυτών σε νεότερη ψηφιακή ηχογράφηση με τους ίδιους συντελεστές περιλαμβάνονται στο δίσκο «Λόγος Μουσικός» (2002), από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. 
Επίσης, το απαιτητικό έργο του Κουρουπού «Δεκαέξι Χαϊκού» σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη από το «Τετράδιο Γυμνασμάτων», που ακούστηκε τη βραδιά της 16ης Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, έχει ηχογραφηθεί από την Μάτα Κατσούλη (τραγούδι) και τη Νέλλη Σεμιτέκολο (πιάνο) και συμπεριλαμβάνεται στον ψηφιακό δίσκο «Ο Γιώργος Κουρουπός μελοποιεί Ελύτη, Εμπειρίκο, Σεφέρη – Η ωραία μας άγνωστη» (παραγωγή: Θάνος Μικρούτσικος, MINOS - ΕΜΙ 1998).


Η βραδιά μελοποιημένου Σεφέρη στο Ίδρυμα Θεοχαράκη είναι μια δουλειά που θα πρέπει να παρουσιαστεί πάλιν και πολλάκις, εδώ και παντού! Συνθέτες σαν τον Κουνάδη και τον Κουρουπό ακονίζουν την ευαισθησία μας και αναδεικνύουν έτι μάλλον τον ποιητικό λόγο.
Στη συνέχεια αναρτούμε και το πλήρες πρόγραμμα της εκδήλωσης.


Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΜΝΗΜΗ ΒΑΣΙΛΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ / Δέκα χρόνια από το θάνατό του


Δέκα χρόνια από το θάνατο του Βασίλη Φωτόπουλου φέτος (1934-2007). 
Παραθέτω ένα αυτοβιογραφικό του για περαιτέρω αναζήτηση της προσωπικότητας και του έργου του.
Εκπροσωπεί την άλλη Ελλάδα, αυτή των ονείρων μας... Ας τον ακούσουμε. 
Αυτοβιογραφικό σημείωμα από τον Βασίλη Φωτόπουλο 
Γεννήθηκα στην Καλαμάτα το 1934. Ο πατέρας μου, ένας άντρας σιωπηλός και απόμακρος, λάτρευε τη μάνα μου, όμορφη και ζωντανή γυναίκα. Αυτόν τον έλεγαν Δημήτρη, εκείνη Αγγελική. 
Μ’ αγαπούσανε κι ό,τι η εποχή νόμιζε σωστό για την ανατροφή ενός παιδιού, το ’χα. Γιατί μικρός ήμουνα φιλάσθενος, δεν μ’ έστειλαν σχολείο. Είχα δάσκαλο στο σπίτι. Τον Παπαδόπουλο, τον αδερφό της Τιμοκλείας. Αυτός πρόσεξε πως ασταμάτητα μουτζούρωνα τα πάντα κι έπεισε τον πατέρα μου να μου πάρει δάσκαλο ζωγραφικής, το Βαγγέλη το Δράκο. 
Παιδιά δεν υπήρχαν στη γειτονιά μας. Δεν έμαθα να παίζω. Όλο διάβαζα ή όλο ζωγράφιζα ή καθόμουνα σε μια πολυθρόνα που ’χα στο δωμάτιό μου, κουνιστή, βιεννέζικη, κι αναπολούσα ώρες.
Οι γονείς της μάνας μου μένανε μαζί μας. Ο Βασίλης και η Αικατερίνη. Ήταν όμορφοι άνθρωποι, συντηρούσαν τις καλύτερες παραδόσεις. Στη μεσσηνιακή γη είχαμε παντού συγγενείς. Μόνο η μάνα μου είχε 51 πρώτα ξαδέρφια. Ο πατέρας μου ίσως περισσότερα. Αγαπούσαμε ιδιαίτερα τους Καλογεροπουλαίους από το Σχοινόλακα και τους Κουντούρηδες από το Μαυρομάτι Ιθώμης. Στα σπίτια τους περνούσαμε μήνες, ιδιαίτερα στους τελευταίους. 
Το Μαυρομάτι είναι κτισμένο πάνω στην αρχαία Μεσσήνη. Αυτός ο τόπος με σημάδεψε βαθιά και πάντα με συνοδεύει. Τα σπίτια είναι κτισμένα με τις αρχαίες πέτρες. Τ’ αμπέλια φύτρωναν στις κερκίδες του αρχαίου Θεάτρου και του βουλευτηρίου. Η δέστρα του γαϊδάρου μας ήταν ο χάλκινος κορμός του ανδριάντα ενός ρωμαίου έπαρχου κι η βρύση του χωριού, η Καλλιρρόη, από το ίδιο στόμιο αφήνει το νερό της όσες χιλιάδες χρόνια έχουμε ιστορία και πριν. 
Στο τεράστιο μονολιθικό πάνω πρέκι της αρκαδικής πύλης του αρχαίου κάστρου καθόμαστε να πάρουμε το πρωινό μας. Λίγο πιο κει, στα θεμέλια του ναού του Δία, οι παππούδες μας είχανε κτίσει μοναστήρι στ’ όνομα της Παναγίας. 
Βασίλης Φωτόπουλος
Η τόσο έντονα δηλούμενη συνέχεια ζωής στον τόπο, η ροή του νερού και οι ίδιες λατρείες μ’ έκαναν να νιώθω πως είμαι ένας από τους κρίκους μιας σειράς ανθρώπων. Από μικρό παιδί, ασυνείδητα τότε, παραμέριζα το μικρό εγώ και εντασσόμουνα στο ανθρώπινο όλο. 
Ο πόλεμος του ’40 μας βρήκε στο Γιαννιτσά. Ο πατέρας μου, επιστρατευμένος από το Μεταξά ως μηχανικός, βρισκόταν εκεί για τα έργα που του ’χαν αναθέσει και μας είχε πάρει μαζί του. Γυρίσαμε με το τρένο στην Καλαμάτα. Σε λίγο το μέτωπο κατέρρευσε. Την Κατοχή την περάσαμε στα χωριά.
Ήμουνα δέκα χρονών, όταν γεννήθηκε ο Διονύσης. Είχα αδελφό. Τον αγάπησα. Τον αγαπώ πάντα πολύ. 
Ο Εμφύλιος σκότωσε τον πατέρα μου, σκότωσε τον δάσκαλό μου, έντεκα πρώτα ξαδέρφια της μάνας μου, τον άντρας της αδερφής της που μ’ είχε βαφτίσει. Οι δρόμοι γέμισαν νεκρούς φίλους. Φοβήθηκα τον απαίδευτο άνθρωπο. Έγινα μόνος. Το σπίτι διαλύθηκε οικονομικά. Ο Δράκος συνέχισε να μου μαθαίνει την τέχνη. Η ζωγραφική ήτανε το καταφύγιό μου και το μοναστήρι του Βουλκάνου ο κρυψώνας μου. 
Όποτε δεν είχα μαθήματα, γιατί είχα πάει πια στο γυμνάσιο, ανέβαινα στο Βουλκάνο. Η γαλήνη του χώρου, η καλοσύνη των γερόντων με ηρεμούσαν. Άρχισα να σκέφτομαι. Στ’ άδυτα των ιερών διέκρινα τις αρχαίες χειρονομίες, μάθαινα τη σημασία των συμβόλων, της σκευής, την επίδραση των χρωμάτων, του σωστού φωτισμού, της μελωδίας που συνοδεύει την παράσταση που αιώνια τελείται εκφράζοντας την αγωνία του ανθρώπου για την ταυτότητά του. 
Έτσι συνειδητοποίησα την ιερότητα της θεατρικής πράξης. 
Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος Δασκαλάκης με υπομονή μας εξηγούσε τη σημαντική του τυπικού, τη σημασία της λεπτομέρειας, την επίδραση του ύφους του λειτουργικού-δρώντος προσώπου- ηθοποιού στο λαό-θεατή. Ήτανε ο πρώτος θεατρικός μας δάσκαλος. Στο σχολείο ήμουνα κακός, πολύ κακός μαθητής. Αντίθετα η ζωγραφική μου ωρίμαζε. Δεκατεσσάρων χρονών άρχισα να πουλάω. Όλοι βέβαια πίστευαν πως αυτό θα περάσει. Όταν τελείωσα το γυμνάσιο, ο δεσπότης ήθελε να με στείλει στη Χάλκη κι η μάνα μου να με διορίσει στη Τράπεζα Κωστοπούλου. Εγώ δήλωσα πως θα συνεχίσω τη ζωγραφική. Η μάνα μου λιποθύμησε, ο δεσπότης δεν μου ξανάπε καλημέρα. 
Βρέθηκα στην Αθήνα χωρίς καμία βοήθεια. Κάποια σχέδια για τα Κυνηγετικά Νέα, κάποια μεροκάματα από το βάψιμο σκηνικών στου Μπουρνέλη και βασικά το κουβάλημα καφασιών στη λαχαναγορά τα πρωινά, μας δίνανε τα λίγα που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε. Ήτανε δύσκολη η ζωή και γινόταν πιο δύσκολη, γιατί στην Αθήνα είχα πια τις ευκαιρίες να πληροφορούμαι το μέγεθος της ζωγραφικής σαν τέχνη. 
Οι εκθέσεις των μεγάλων, τα βιβλία όριζαν ένα μέγεθος που στην Καλαμάτα δεν το ’χα διακρίνει. 
Σε μια φάση απελπισμένος έκαψα τη δουλειά μου και πήγα να δουλέψω σε μια οικοδομή στη Νέα Σμύρνη. Ο μαστρο-Γιώργος, ο εργολάβος, μου ’δωσε να γκρεμίσω έναν τοίχο. Κοπάναγα μ’ ενθουσιασμό όλη μέρα. Το βράδυ είχα το δεξί μου χέρι τουμπανιασμένο και 39 πυρετό. Δεν προσπάθησα ποτέ πια να λιποτακτήσω. 


Το 1958, ο Κωστής Μπαστιάς, που ’δε τη δουλειά μου και του άρεσε, θέλησε να κάνει ένα άνοιγμα στους νέους. Είχε μόλις αναλάβει τη Λυρική Σκηνή. Παρά τις πολλές αντιξοότητες, μου ανέθεσε τη Σέρβα Πατρόνα, του Περγκολέζι. Τα σκηνικά άρεσαν. Ακολούθησαν και άλλα έργα. Η Τζοκόντα, ο Φάουστ, η Κασσιανή, η Άλκηστη. Είχαν επιτυχία. Εμένα μ’ έτρωγε πως δεν ήξερα τη δουλειά από μέσα κι έφυγα. Πήγα στην Ευρώπη. Στο Μιλάνο, στο Σάλτσμπουργκ, στο Μόναχο, στο Λονδίνο. Μεγάλα θέατρα, καλοί δάσκαλοι, άλλες οπτικές. Όταν γύρισα στην Αθήνα έκανα την Όμορφη Πόλη του Θεοδωράκη. Το ’να έργο ακολούθησε το άλλο. 
Τότε η Ελλάδα νικούσε τα μαθηματικά. Έντονες στιγμές γεμάτες προσπάθεια για δημιουργία. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη ξεσήκωνε, τα Παιδιά του Χατζιδάκι τα τραγούδαγε όλη η γη. Ο Κούνδουρος έπαιρνε το αρκουδάκι στο Βερολίνο κι η Παξινού με τον Μάνο τα Όσκαρ τους στο Λος Άντζελες. Η Στέλλα της Μελίνας και του Κακογιάννη αναστάτωνε τις Κάννες, που ο Μόραλης τις είχε φτιάξει Ελλάδα. 
Ο Σεφέρης έπαιρνε το Νόμπελ, ο Κουν ανέβαζε τις ανεπανάληπτες Όρνιθες και η ζωγραφική του Τσαρούχη κρεμότανε στα σπίτια. Κάθε βιβλίο, κάθε ποιητική συλλογή, κάθε παράσταση συζητιόταν, αποτελούσε γεγονός. Μπαίναμε στο θέατρο, πετάγαμε τα παπούτσια μας, ξεχνάγαμε τον κόσμο και βγαίναμε μετά από μέρες, αφού είχε πάει πρεμιέρα, γεμάτοι. 
Τότε έκανα πολλά έργα. Τον Ιούλιο Καίσαρα με τον Κατράκη και τον Κούρκουλο, το Ξυπόλητη στο Πάρκο με τη γλυκειά Λαμπέτη, τον Καραγκιόζη στη Βουλή με τον Κωνσταντίνου και το Βουτσά, την Σούζυ Βογκ με την Αλίκη, τη Γειτονιά των Αγγέλων με την Καρέζη και τον Νίκο τον Κούρκουλο και άλλα πολλά, που δεν τα θυμάμαι. 
Έκανα και το Αμέρικα-Αμέρικα του Καζάν, το Ζορμπά του Κακογιάννη. Και οι δύο δουλειές πήρανε όσκαρ σκηνογραφίας κι έτσι βρέθηκα στην Αμερική. Η Νέα Υόρκη με κράτησε εννιά χρόνια. Είναι η Ρώμη. Αυτοκρατορική, αυθάδικη, με τις άκρες του πλούτου και της φτώχειας, τις απίθανες συλλογές έργων τέχνης και τις μεγαλύτερες εκθέσεις των μεγάλων της σύγχρονης μα και περασμένης ζωγραφικής. Σε παιδεύει χωρίς έλεος. 
Ήτανε ζωντανό το κίνημα των παιδιών των λουλουδιών όταν έφτασα. Τα νιάτα στο κέντρο του κόσμου θέλανε έναν όμορφο κόσμο να φτιάξουν και μέσα σ’ αυτόν να ζήσουν. Τους διέλυσαν. Όταν έφυγα ο φόβος πλανιότανε και η βία πάνω στην πόλη. 
Είχα γυρίσει κάποιες ταινίες, μια απ’ αυτές με τον Κόπολα, κι είχα ντύσει μερικές παραστάσεις. Σκηνοθέτησα και μια ταινία, το δικό μου Ορέστη, που αφορμή της ήτανε τα παιδιά των λουλουδιών.
Οι συνταγματάρχες είχαν αποσυρθεί, όταν γύρισα στην πατρίδα. Όλοι πιστεύαμε πως θα συνεχίζαμε από ’κει που ’χαμε μείνει. Αποδείχθηκε πως επτά χρόνια ήταν πολλά. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. 

Ο Διονύσης είχε αγοράσει ένα σπίτι στις Μηλιές του Πηλίου. Μου το παραχώρησε και πήγα εκεί. Το χωριό είναι πανέμορφο κι έχει πολύ καλούς ανθρώπους. Με βοήθησαν να ξαναβρεθώ στον τόπο μου.
Κάναμε μαζί με τον αδερφό μου την Όπερα της Πεντάρας. Σκηνοθέτης ο Ζυλ Ντάσσεν. Η Μελίνα με το Νίκο τον Κούρκουλο είχαν τους πρώτους ρόλους. Ήταν μια καλή παράσταση. Ακολούθησαν πολλά έργα. 
Απ’ αυτά θυμάμαι το Σχολείο Εραστών με τον Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Καζανόβα του Ρώμα με τον Νίκο Δημόπουλο, την Πρόσκληση του Τσιγκηρόπουλου με τον Βολανάκη, το Λευκό Γάμο με τον Γιώργο Λαζάνη, την Πάπισσα με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, το Ληρ με τον Μινωτή, την Εξορία του Παύλου Ματέσι, τη Θυσία του Αβραάμ πάλι με τον Μινωτή. 
Κάπου όμως το θέατρο μου φαινόταν αλλιώτικο. Έπαψε να με γεμίζει. Το γύρω με πίεζε. Προβληματιζόμουνα και προβληματίζομαι. Ήθελα να κάνω κάτι. Η ζωγραφική παραμόνευε. Η γραφή της ίσως με βοήθαγε να εκφραστώ. 
Δεν μ’ ένοιαζε η τεχνική. Δεν ήθελα να λύσω αισθητικά προβλήματα ούτε να κατακτήσω μια θέση ανάμεσα στους μεγάλους. Αλλά να πω πως νοιώθω τούτη την ώρα, την άσκημη ώρα. Ανοίξαμε τρύπες στον ουρανό. Η θάλασσα πεθαίνει, τα δελφίνια αυτοκτονούν, τα είδη των ζώων χάνονται το ένα μετά το άλλο, τα δάση ξεραίνονται ή γίνονται χαρτοπολτός. Οι πόλεις είναι ακατοίκητες, από τα πεντέμιση δισεκατομμύρια ανθρώπους μόνο τα τετρακόσια έχουν φαΐ. Οι πόροι του πλανήτη έγιναν όπλα και οι νέοι μένουν άνεργοι, ανενεργοί, απελπισμένοι, δεν τολμούν να χαρούν ούτε την ερωτική σμίξη. 
Επιλέγουν στον ίλιγγο της ταχύτητας, τα ναρκωτικά, τη βία ή την αυτοκτονία τη λύση, ενώ τους περιτριγυρίζουν ράκη από ξεσκισμένες σημαίες μιας παρανοϊκής γενιάς, της δικής μου γενιάς. 
Αυτές οι γυμνές, απροστάτευτες φιγούρες, που δεν χωράνε στο πλαίσιό τους και κοιτάνε απορημένες το μέγεθος της ανοησίας μας, είναι η δική μου κατάθεση τύψης απέναντί τους. Ζωγραφική σοφή και ωραία, για να καλύψετε το κενό πάνω από τον καναπέ σας, έχετε. 
Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1991 για τον κατάλογο της έκθεσης έργων μου στο Μουσείο του Ίωνα Βορρέ στην Παιανία. Είναι αυτονόητο πως ένα βιογραφικό δεν ξαναγράφεται κι ούτε δυστυχώς αλλάζει όσο κι αν το θέλουμε. 
Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι πως από τότε μέχρι σήμερα ο περίγυρος γίνεται όλο και πιο πιεστικός, οι αλλαγές συντελούνται με πρωτόγνωρη ταχύτητα, το άτομο πιέζεται να μπει σε φόρμες που καταργούν την προσωπικότητα. Μόνη ελπίδα οι νέοι που όσο κι αν προσπαθούμε να τους βάλουμε σε καλούπια, αυτοί αντιστέκονται, κραυγάζουν, καταστρέφουν, προκειμένου να μην υποταχτούν σε αποδεδειγμένα αποτυχημένες νοοτροπίες. 


Έχοντας εμείς ευτελίσει κάθε θεσμό, κάθε όραμα και ιδέα, πετύχαμε να τους ελευθερώσουμε από τις δομές υποταγής που συνθέσαμε για να δημιουργήσουμε ένα «ποίμνιο» υπάκουο. Υπάρχει σ’ αυτή την αντίσταση ελπίδα για όλους μας. Δεν είναι από κείνες τις επαναστάσεις που ζηλεύουν απλά τον πλούτο των υλικών αγαθών. Θέλουν να μάθουν, θέλουν να γίνουν ικανοί, θέλουν να ’ναι ελεύθεροι από τις ματεριαλιστικές ανάγκες, για να μπορούν να σκεφτούν και να βρουν τον εαυτό τους. 
Μακάρι.

Το εξώφυλλο τόμου για τον Βασίλη Φωτόπουλο
που εκδόθηκε το 2007 από το Μουσείο Μπενάκη

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της έκθεσης «Το Βυζάντιο του Βασίλη Φωτόπουλου», η οποία οργανώθηκε στο Μουσείο Μπενάκη (04/12/07 - 27/01/08). Στις σελίδες της γίνεται αναφορά στη δημιουργική πορεία του Βασίλη Φωτόπουλου, στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τη ζωγραφική, καθώς και στην ιδιαίτερη ενασχόλησή του με θρησκευτικά θέματα, όπως ο σχεδιασμός εκκλησιαστικών αντικειμένων. 
Την πλούσια εικονογραφημένη αυτή έκδοση προλογίζει ο Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, Άγγελος Δεληβορριάς, ενώ συγχρόνως παρουσιάζεται μια επιλογή από συνεντεύξεις που ο καλλιτέχνης είχε παραχωρήσει σε Έλληνες δημοσιογράφους. 
Την επιμέλεια του βιβλίου έχει ο Διονύσης Φωτόπουλος. 
Η πραγματοποίηση της έκδοσης οφείλεται στη γενναιοδωρία των αγαπημένων φίλων του καλλιτέχνη Ντίνου και Ελένης Μαρτίνου.
Δείτε και τις σχετικές αναρτήσεις:

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ "ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ" ΑΠΟ ΤΟΝ "ΑΡΤΟ ΖΩΗΣ"


Τα τελευταία επτά χρόνια, χάρη στην ακατάβλητη εργατικότητα και μεθοδικότητα του Σταύρου Ζουμπουλάκη, πραγματοποιούνται στην Αθήνα, περί το τέλος Νοεμβρίου, τα περίφημα φιλοσοφικοθεολογικά – ας τα πούμε έτσι - συνέδρια του ιδρύματος «Άρτος Ζωής», που δίνει έμφαση στις Βιβλικές Σπουδές. 
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, ως πρόεδρος του Άρτου Ζωής, καταφέρνει κάθε χρόνο να μας δίνει τα πρακτικά του προηγούμενου συνεδρίου, τα οποία επιμελείται στην κυριολεξία. 
Οι εργασίες του συνεδρίου του εβδόμου – κατά σειρά – συνεδρίου διεξήχθησαν την Παρασκευή 25 και το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016 στην Αίθουσα Λόγου της Στοάς του Βιβλίου και το θέμα ήταν η Αγάπη. Δείτε εδώ την σχετική ανάρτησή μας. 
Στα χέρια μας, τώρα, κρατάμε τα πρακτικά αυτού του Συνεδρίου, αφού ο Σταύρος Ζουμπουλάκης είναι απολύτως συνεπής στο ραντεβού του! Στις καίριες και ουσιαστικές εισηγήσεις που περιλαμβάνονται στον τόμο διερευνώνται σημαντικές όψεις του …πολύπαθου ζητήματος της αγάπης. Γιατί η αγάπη στον εκκλησιαστικό χώρο σήμερα εξαντλείται σε μια φτηνή και ανέξοδη ρητορεία ή σε λιγωτικούς ψυχολογισμούς, χωρίς αντίκρισμα. 
Η αγάπη είναι χωρίς καμία αμφιβολία μια βιβλική, ιουδαιοχριστιανική ιδέα. Το Ισλάμ την παρέλαβε από τη Βίβλο. Το σημαντικό με την αγάπη είναι βεβαίως να την πράττεις, έχει ωστόσο μεγάλη πνευματική σημασία, ενάντια στον γενικευμένο καθημερινό μηδενισμό, και να κάνουμε λόγο για αυτήν, να προσπαθούμε να την εννοήσουμε. Τα ερωτήματα είναι πολλά: πόσο αξεχώριστες είναι η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο; Αποκλείεται να υπάρχει η μία χωρίς την άλλη; Η αγάπη προϋποθέτει την πίστη; Η αγάπη για τους εχθρούς των συνοπτικών Ευαγγελίων και η αγάπη προς αλλήλους του τέταρτου Ευαγγελίου είναι το ίδιο; Η αγάπη για τους εχθρούς, η οποία αρνείται και την ίδια την αυτοσυντήρηση και φτάνει μέχρι τη θυσία, μήπως είναι τελικά μια ηθική πρόταση που κινδυνεύει να μένει παντοτινά απραγματοποίητη; Τι σχέση έχει η αγάπη με συγγενείς προς αυτήν ιδέες, αξίες ή συναισθήματα, τόσο του προχριστιανικού και εξωχριστιανικού κόσμου (έρως, φιλία) όσο και του χριστιανικού (έλεος, φιλανθρωπία); Τέλος, είναι δυνατή η μετάφραση της αγάπης σε συλλογική κοινωνικοπολιτική πράξη ή πρέπει, επί ποινή αυτοακυρώσεώς της, να μένει πάντα στα διαπροσωπικά όρια; 
Το θέμα του φετινού, όγδοου κατά σειρά, συνεδρίου του Άρτου Ζωής είναι "Ο Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση. Ιστορία, θεολογία, πολιτική". Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, στην Αίθουσα Λόγου, στη Στοά του Βιβλίου (Αρσάκειο Μέγαρο, Πεσμαζόγλου 5 &Σταδίου). 
Ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1917 ΑΠΟ ΤΗΝ "ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ"


Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017 
Αίθουσα ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20), στις 7 μ.μ. 
«Ρωσικὴ Ἐπανάσταση 1917. Ἰδεολογικὲς ζυμώσεις ποὺ ὁδήγησαν σ’ αὐτήν, ἡ ρωσικὴ διανόηση καὶ ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ματιὰ τοῦ Νικολάου Μπερντιάγιεφ.» 
Μὲ τὸ παραπάνω θέμα ὀργανώνουν ἐκδήλωση-συζήτηση ἡ ἐφημερίδα "Χριστιανικὴ καὶ τὸ περιοδικὸ "Στέπα". 
Ὁμιλητές: 
-Δημήτρης Μπαλτᾶς, συγγραφέας καὶ μεταφραστής, σύμβουλος ἔκδοσης τοῦ περιοδικοῦ «Στέπα»: Ἰδεολογικὰ ρεύματα καὶ πολιτικὴ δράση στὴν προεπαναστατικὴ Ρωσία (1825-1916) 
-Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, δημοσιογράφος καὶ μεταφραστής, ἐκδότης τοῦ περιοδικοῦ «Στέπα»: Ἡ τριλογία τῆς ρωσικῆς ἐπανάστασης: Ζητήματα ἰδεαλισμοῦ, Σταθμοί, Ἐκ βαθέων. 
-Κώστας Καμαριάρης, συγγραφέας, πρώην Ἀντιπρόεδρος καὶ μέλος τοῦ Π.Γ. τοῦ Κινήματος τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας: Ἐλευθερία καὶ μέλλον στὴ σκέψη τοῦ Νικολάου Μπερντιάγιεφ. Χριστιανοὶ καὶ Κομμουνιστὲς τὸν 20ὸ αἰώνα, 
Συντονίζει ὁ Γιάννης Ζερβός, Πρόεδρος τῆς «Χριστιανικῆς Δημοκρατίας». 
Εἴσοδος ἐλεύθερη


Το Ημερολόγιο τσέπης 2018 της «Χριστιανικής» είναι αφιερωμένο στο Νικόλαο (Νικολάϊ) Μπερντιάγιεφ (1874 - 1948) που θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους λογίους και στοχαστές του 20ού αιώνα. Με εισαγωγικό σημείωμα, συνοπτικό βιογραφικό και αποσπάσματα κειμένων του μεγάλου Ρώσου ορθόδοξου φιλόσοφου, πολλά από τα οποία είναι άγνωστα στην Ελλάδα.
Ένα από αυτά επιγράφεται: "Αντιχριστιανικός ο αντισημιτισμός". Ο Νικόλαος Μπερντιάγιεφ καταγγέλλει δημόσια τον φυλετισμό (ρατσισμό) τις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για απόσπασμα από ένα συγκλονιστικό κείμενο του Μπερντιάγιεφ, σε μετάφραση Δημήτρη Μπαλτά, το οποίο δημοσιεύτηκε ολόκληρο εδώ στην Ιδιωτική Οδό και στο περιοδικό Σύναξη τ. 132, 2014).

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ο ΦΩΤΗΣ ΚΑΦΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΝΔΡΥΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο αείμνηστος Φώτης Καφάτος με τον ιδρυτή της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης μακαριστό
Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο, σε Συνέδριο Βιοηθικής στην Ο.Α.Κ. 

Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός
Συνιδρυτής και πρ. Διευθυντής της Ο.Α.Κ.
Τον πολυφίλητο συνοδοιπόρο της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης ΦΩΤΗ ΚΑΦΑΤΟ προπέμπουμε στο έλεος και στην αγάπη του Θεού με συνοχή καρδίας και βαθύτατη ευγνωμοσύνη. Ανήκει στους γενναιόψυχους Κρήτες και στους επιστήμονες διεθνούς κύρους, οι οποίοι βοήθησαν στην εδραίωση της Ακαδημίας μας ως προνομιακού τόπου για διάλογο και στοχασμό για τα θαυμαστά και τα επίφοβα της κατάδυσης του ανθρώπου στα ενδότερα του μικρόκοσμου. Το Ίδρυμά μας τον τίμησε με την ανώτατη διάκριση που απονέμει, εκείνη του ΕΤΑΙΡΟΥ της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης. Στην ευχαριστήρια αντιφώνησή του είπε τότε μεταξύ άλλων ο Φώτης: 
«Τα λίγα λόγια που θα πω, θα μου επιτρέψετε να τα αφιερώσω στη μητέρα μου, που παρευρίσκεται, και στη μνήμη του πατέρα μου. Όσα θα πω αποτελούν προσωπική μαρτυρία, που έρχεται στο μυαλό, καθώς αισθάνομαι την είσοδο στην Ακαδημία αυτή ως επιστροφή στο σπίτι μου. Γιατί διαβλέπω κάτι το κοινό ανάμεσα στο έργο της Ακαδημίας και στις επιδιώξεις της προσωπικής και επιστημονικής μου ζωής. Κάτι το κοινό ανάμεσα στην Ακαδημία, στο Πανεπιστήμιο, στο Ερευνητικό Κέντρο Κρήτης... 
(Αφού αναφέρθηκε στην πορεία της Βιοτεχνολογίας και σε προβλήματα σχέσεων κοινωνίας και επιστήμης στην Ελλάδα, ολοκλήρωσε την εμπνευσμένη ομιλία του με τις ακόλουθες επισημάνσεις):
«Η κοινωνία μας βρίσκεται σε βαθύτατη σύγχυση, καθώς αντιλαμβάνεται και επιδιώκει τη δημοκρατικότητα ως ισοπέδωση προς τα κάτω. Χαρακτηρίζεται από ένα κυνηγητό της εξουσίας και όχι της δημιουργικότητας. Μέσα σ’ αυτή τη μαύρη εικόνα πρέπει να κρατήσουμε ψηλά την ελπίδα. Πρέπει να προφυλάξουμε τα τρυφερά βλαστάρια. Όταν ο πατέρας μου αγωνιζόταν για την αναδάσωση της Κρήτης, έβαζε φράκτες γύρω από τα δενδρύλλια που φύτευε. Έτσι κι εμείς πρέπει να βάλουμε φράχτες γύρω από τα φυτώρια της ποιότητας στην κοινωνική μας ζωή. Η Ορθόδοξος Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Ερευνητικό Κέντρο Κρήτης είναι Ιδρύματα, που αποτελούν σήμερα πολύτιμες ελπίδες για το μέλλον του τόπου. Γιατί δημιουργούν, γιατί αντιστέκονται στην κοινωνική ερήμωση. Πρέπει να τα προφυλάξουμε!» 


Σημείωση Ιδιωτικής Οδού:
Ο Φώτης Καφάτος (1940-2017) υπήρξε διακεκριμένος, διεθνής έλληνας βιολόγος. 
Το 1969 έγινε ο νεαρότερος τακτικός καθηγητής θετικών επιστημών του Χάρβαρντ. Διατηρώντας την θέση του καθηγητού στο Χάρβαρντ (ως το 1994), ο Φώτης Καφάτος εργάστηκε για 10 χρόνια (1972-1982) ως καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέτοντας τις βάσεις για την ανάπτυξη της Μοριακής Βιολογίας στη χώρα μας.Το 1982 εξελέγη τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Πρωτοστάτησε στην δημιουργία τόσο του Πανεπιστημίου όσο και του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (ΙΜΒΒ) το οποίο διηύθυνε μέχρι το 1993, οπότε και ανέλαβε Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας στη Χαϊλδεβέργη, θέση που διατήρησε για δύο θητείες συμβάλλοντας στην ανανέωση και επέκτασή του. Το 2005, αποδέχθηκε τη θέση του καθηγητή στο Imperial College του Λονδίνου, ενώ πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας, του οποίου υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος. Το ερευνητικό έργο του ήταν πολυσχιδές. Πρωταγωνίστησε στην επαναστατική εποχή της μοριακής βιολογίας όταν οι ερευνητές ανέπτυσσαν τις τεχνολογίες του ανασυνδυασμένου DNA, ενώ στη συνέχεια έστρεψε το ενδιαφέρον του στη μελέτη της ελονοσίας.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

"Κάποια μάνα αναστενάζει..." του Τσιτσάνη με την Φλέρυ και τον Μάνο


Ένα μικρό αριστούργημα που δεν συμπεριλήφθηκε στα "Λειτουργικά" του Μάνου Χατζιδάκι και της Φλέρυς Νταντωνάκη, αλλά το ...διέσωσε το διαδίκτυο. 
"Κάποια μάνα αναστενάζει..." του Βασίλη Τσιτσάνη, αγαπημένου του Μάνου Χατζιδάκι. 
Με τον ίδιο τον Χατζιδάκι στο πιάνο και την Φλέρυ ιέρεια! 
Από τις θρυλικές ...δοκιμές στη Νέα Υόρκη, εκεί γύρω στο 1970.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΣΤΕΠΑ" ΚΑΙ ΤΟ "ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ"


ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ (1918-2008) 
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, 7.30 μ.μ. 
Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα Αντώνη Τρίτση) 
Ομιλητές: 
- π. Πέτρος Μινώπετρος 
- Δημήτρης Μπαλτάς 
- Δημήτρης Τριανταφυλλίδης 
- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 
Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας
Διοργάνωση: Περιοδικό ΣΤΕΠΑ 
Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ
Η εκδήλωση πραγματοποιείται την ημέρα που συμπληρώνονται 99 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (11 Δεκεμβρίου 1918) και ως προανάκρουσμα για το επί θύραις Έτος Σολζενίτσιν, που θα είναι το 2018, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και 10 από το θάνατό του (3 Αυγούστου 2008). 


Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΕΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟ 2018 ΓΙΑ ΤΗΝ "ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ"


Νικόδημος Βαλληνδράς σήμαινε σοβαρότητα. Μέτρο. Διακριτικότητα. 
Ούτε έξαλλοι λόγοι, ούτε λαϊκισμοί, ούτε κολακείες του ποιμνίου.
Σήμαινε φιλάνθρωπη διάθεση χωρίς κορώνες. Έτσι απλά. 
Εννιά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εκδημία του. 
Η «Ιδιωτική Οδός» τίμησε την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννησή του (1915), πριν τρία χρόνια (2015) και τώρα αφιερώνει το επερχόμενο 2018 και πάλι στη μνήμη του, με αφορμή την συμπλήρωση 10 χρόνων από το θάνατό του. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία μας που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014 το βράδυ, στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών, με θέμα τις ηχογραφήσεις Εκκλησιαστικής μουσικής του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά (1915-2008), οι οποίες έχουν εκδοθεί από το Κέντρον Ερευνών και Εκδόσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ


Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017, 20:30 στο Ίδρυμα Β&Μ Θεοχαράκη
«Χρόνια σαν τα φτερά»
Ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. 
 Ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. Ο στοχαστικός λόγος του ποιητή γεμάτος ιστορικές μνήμες και έναν ιδιαίτερο αφηγηματικό λυρισμό, συνδυάζεται με την μουσική του Αργύρη Κουνάδη («Σχέδια για ένα Καλοκαίρι) και του Γιώργου Κουρουπού («Δεκαέξι Χάικου», «Το φύλλο της λεύκας»). 
Τραγούδι: Μάιρα Μηλολιδάκη 
Πιάνο: Τίτος Γουβέλης 
Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου

ΤΟ ΠΟΛΥ «ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΒΒΟΥΡΑ


Π. Α. Ανδριόπουλος 
Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα 
….
Ὥσπου τέλος ἔνιωσα 
κι ἂς πᾶ᾿ νὰ μ᾿ ἔλεγαν τρελὸ 
πῶς ἀπό ῾να τίποτα γίνεται ὁ Παράδεισος 
λέει ο Ελύτης στη συλλογή του «Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά». 
Και πάντα με ενδιαφέρει αυτό το «τίποτα». Η ιδέα αλλά και η αίσθηση να ζεις με το τίποτα. Όπως με εκφράζει και το «ελάχιστο» και η σχέση του με το «τίποτα». 
Πάλι ο Ελύτης μας λέει: Η απόσταση από το «τίποτε» στο «ελάχιστο» είναι πολύ μεγαλύτερη παρ’ ό,τι από το «ελάχιστο» στο «πολύ» (από τα «ΜΙΚΡΑ ΕΨΙΛΟΝ») 
Έτσι, με αληθινή συγκίνηση δέχθηκα το «Κάτι από το τίποτα» (Οκτώβριος 2017, Εκδόσεις «Πικραμένος») του αγαπητού μας ποιητή Δημήτρη Κάββουρα. 
Πρόκειται για μια κομψή μικρόσχημη έκδοση, που περιλαμβάνει στοχασμούς σε στίχους, αποφθέγματα και αφορισμούς του πατρινού ποιητή, μαζί με σχέδια δικά του που ανασύρθηκαν από τα συρτάρια του. 
Η συγκίνησή μου πολλαπλασιάζεται βλέποντας πως η σύλληψη της ιδέας και ο σχεδιασμός της έκδοσης ανήκει στην αγαπημένη μου φίλη Νέλλη Βουτσινά, η οποία είναι συνώνυμη του ακριβού βιβλίου. Είτε το σχεδιάζει είτε το διαβάζει είτε το παρουσιάζει είτε το προτείνει. 
Κι εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πολύ ακριβό βιβλίο, το οποίο είναι πολύ μικρό, πολύ φτηνό (ως προς την τιμή) και ασχολείται με το «τίποτα»! 
Κάτι ἀπὸ τὸ τίποτα 
ἦταν ἡ ἀρχή 
όπως λέει κι ο Δημήτρης Κάββουρας. 
Στο «Κάτι από το τίποτα» ιχνηλατούνται ο χρόνος, η μνήμη, ο έρωτας, η γνώση, η υπαρξιακή πλήξη, η ανησυχία… Νομίζω πως συντελείται αυτό που λέει ο Διονύσης Καρατζάς και έχει βάλει ο Δ. Κάββουρας ως μότο: 
Τις λέξεις, όταν παλιώνουν, 
να τις ρίχνετε στα ποιήματα. 
Μέσα σ’ αυτά θα ξαναβρούν την αλήθεια 
και τη λάμψη τους. 
Μέσα στους στίχους και τους αφορισμούς του Δ. Κάββουρα οι λέξεις ανακαινίζονται! Και όταν επιστρατεύονται ως «Κάτι από το τίποτα», αναβαπτιζόμαστε στα νάματά τους. 
Γιατί 
Τα χίλια μπορεί να χρειάζονται 
ακόμα ένα• 
ενώ το ένα, τίποτα.


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Η ΟΣΙΑ ΑΠΟΛΙΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΑΣΚΗΤΕΨΕ ΩΣ ΕΥΝΟΥΧΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ


Τη 4η του μηνός Ιανουαρίου
Μνήμη της Oσίας Aπολιναρίας της Συγκλητικής
Aίρουσιν εκ γης την Aπολιναρίαν. 
Και γαρ κατοικείν ουρανούς ην αξία. 
Aύτη η αοίδιμος Aπολιναρία ήτον κατά τους χρόνους Λέοντος του Mεγάλου, του επονομαζομένου Μακέλλη, εν έτει υνζ΄ [457], θυγάτηρ Aνθεμίου, όστις εδιωρίσθη παρά του βασιλέως να ήναι της Pώμης διοικητής. Κατά δε το κάλλος και την φρονιμάδα, αύτη υπερέβαινε τας πολλάς γυναίκας του τότε καιρού. Eκ νεαράς δε ηλικίας επόθησε την παρθενίαν, και επαρακάλει τον Θεόν νύκτα και ημέραν να επιτύχη του ποθουμένου, ήτοι να μείνη παρθένος έως θανάτου. Διά τούτο επαρακάλεσε και τους γονείς της να την συγχωρήσουν να υπάγη εις τα Ιεροσόλυμα. Eπειδή δε εκείνοι της έδωκαν την άδειαν, τούτου χάριν η μακαρία πέρνουσα δούλους και δουλεύτρας, ομοίως και χρυσάφι και αργύριον και ρούχα πολύτιμα, επήγεν εις την Aγίαν Πόλιν. Και εκεί τα εμοίρασεν όλα εις τους πτωχούς. Aφ’ ου δε επροσκύνησε τους Aγίους Τόπους, και ελευθέρωσε τους δούλους και δουλεύτρας της, εκράτησε μαζί της μόνον ένα γέροντα και ένα ευνούχον. Τους οποίους πέρνουσα, εκίνησε να υπάγη εις Aλεξάνδρειαν. Φθάσασα δε εις ένα τόπον ομαλόν και ίσον, απεφάσισε να καθίσουν εκεί, διά να αναπαύσουν ολίγον τον κόπον της οδοιπορίας. 
Όταν δε οι άνθρωποί της εκοιμήθησαν, τότε η τρισολβία πάντα καταφρονήσασα, φεύγει κρυφίως και εμβαίνει εις τον εκείσε ευρισκόμενον λόγγον. Eκεί λοιπόν έμεινε χρόνους πολλούς, τόσον οπού έγινε το δέρμα του σώματός της σκληρόν, ωσάν το δέρμα της χελώνης, από τα δαγκάματα των εν τω λόγγω εκείνω ευρισκομένων κωνώπων. Έπειτα πηγαίνει εις μίαν σκήτην, όπου ήτον πολλοί άγιοι Πατέρες, και εκεί υποκρινομένη, ότι είναι ευνούχος, ωνόμασε τον εαυτόν της Δωρόθεον. O δε εκεί ευρισκόμενος Όσιος Μακάριος, εδέχθη αυτήν, και της έδωκε κελλίον, μέσα εις το οποίον εγκλεισθείσα η τρισολβία, επροσηύχετο εις τον Θεόν νύκτα και ημέραν. O δε πατήρ της Aνθέμιος είχε και άλλην θυγατέρα, η οποία έπασχεν από ακάθαρτον δαιμόνιον. Όθεν έστειλεν αυτήν εις τους Πατέρας της σκήτεως διά να την ιατρεύσουν. Περί δε της θυγατρός του ταύτης Aπολιναρίας απέκαμεν, και πλέον δεν ερεύνα δι’ αυτήν. Οι δε Πατέρες έστειλαν την δαιμονισμένην προς την αδελφήν της, ήτις υπεκρίνετο πως ονομάζεται Δωρόθεος, ως είπομεν ανωτέρω. Και αναμεταξύ εις ολίγας ημέρας, ελευθερώθη από τον δαίμονα το κοράσιον και αποστέλλεται από τους Πατέρας υγιής εις τον πατέρα της. Ύστερον δε από ολίγας ημέρας, άρχισεν η κόρη να φαίνεται ότι ήτον εγγαστρωμένη. O δε ταύτης πατήρ, νομίσας ότι εγγαστρώθη από τον Aββάν Δωρόθεον, πέμπει παρευθύς ταχυδρόμους, και φέρνουσιν αυτόν έμπροσθέν του. 
H δε Oσία δείξασα με κάποια σημεία, πως ήτον γέννημα και θυγάτηρ του Aνθεμίου, έκαμεν όλους να θαυμάσουν και να φοβηθούν. Και μάλιστα διά το θαύμα οπού έκαμεν εις την ιδίαν αδελφήν της. Μετά ταύτα μείνασα ολίγας ημέρας με τους γονείς της, πάλιν εγύρισεν οπίσω εις το κελλίον της, χωρίς να μάθη κανένας εκείνο οπού εποίησεν. Aφ’ ου δε ετελεύτησε, τότε εγνωρίσθη εις τους Mοναχούς, ότι είναι γυνή. Όθεν όλοι εξέστησαν διά τούτο, και επαρακινήθησαν να ευχαριστήσουν τον Θεόν. 
(Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΑ ΠΑΛΜΕΡ - ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ "ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ" ΣΤΗΝ ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ


Το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στο μουσικό έργο της Εύας Πάλμερ - Σικελιανού. 
Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017, 8.30μ.μ. 
Οικία Κατακουζηνού (Αμαλίας 4, Σύνταγμα) 
Μουσικά έργα της Εύας Πάλμερ – Σικελιανού και του Λεωνίδα Κανάρη 
Συμμετέχουν: 
Ιουλίτα Ηλιοπούλου – αφήγηση 
Δάφνη Πανουργιά - τραγούδι 
Ευτυχία Δημητρακοπούλου – φλάουτο & τραγούδι 
Μάριος Καζάς – πιάνο 
Roni Bou Saba – τραγούδι στα Αραβικά 
Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος - τραγούδι, εισήγηση, γενική επιμέλεια 
Η Εύα Πάλμερ-Σικελιανού (1874-1952), η πρώτη σύζυγος του ποιητή Άγγελου Σικελιανού, ήταν Αμερικανίδα ερευνήτρια του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, χορογράφος και ιστορικός του χορού, με αξιοσημείωτο έργο στην προαγωγή του ελληνικού χορού, θεάτρου, μουσικής καθώς και της υφαντικής τέχνης. Ήταν και μουσικός και είχε μάλιστα μάθει και βυζαντινή μουσική. Μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις της θα παρουσιαστούν στο αφιέρωμα στην Οικία Κατακουζηνού. Επίσης, θα παρουσιαστούν τραγούδια του συνθέτη Λεωνίδα Κανάρη, σε ποίηση Άγγελου Σικελιανού. 
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή τα 90 χρόνια από τις πρώτες Δελφικές Γιορτές (1927) που διοργάνωσε το ζεύγος Σικελιανού.
Αφίσα: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΟΣΣΚΥ - IN MEMORIAM

Δημήτρης Μπαλτᾶς 
Père Nikolas Lossky (1929-2017) 
Ιn memoriam 
Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἔφυγε ἀπό τήν ζωή ὁ π. Νικόλαος Λόσσκυ, ἀπό τίς τελευταῖες μεγάλες φυσιογνωμίες τῆς ρωσσικῆς Διασπορᾶς. 
Ὁ Ν. Λόσσκυ ἦταν ἐγγονός τοῦ σπουδαίου Ρώσσου φιλοσόφου Νικολάι Λόσσκυ καί γιός τοῦ πολύ γνωστοῦ στό ἑλληνικό ἀναγνωστικό κοινό θεολόγου Βλαδίμηρου Λόσσκυ. 
Ἤδη ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1960 τά ἐπιστημονικά ἐνδιαφέροντα τοῦ ἐκλιπόντος ἑστιάζονταν στήν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας στήν Δύση. 
Στό πλαίσιο αὐτό ὁ π. Νικόλαος Λόσσκυ ἐκπόνησε τήν διατριβή του στόν ἄγγλο ἐπίσκοπο καί θεολόγο Lancelot Andrewes. Τό ἔργο αὐτό ἐκδόθηκε στά γαλλικά με τίτλο «Lancelot Andrewes (1555-1626); Αux sources de la theologie mystique de l’ Eglise d’ Angleterre» (Editions Cerf, Paris 1986) καί στά ἀγγλικά μέ τίτλο «Τhe Origins of the Church of England» (Oxford University Press, Oxford 1991). 
Ἡ θεματολογία τῆς πανεπιστημιακῆς διδασκαλίας τοῦ π. Νικολάου περιελάμβανε τό ἀντικείμενο «Γλῶσσα καί Πολιτισμός στήν Βρετανία» στό πανεπιστήμιο Paris-X καί τό ἀντικείμενο «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας στήν Δύση» στό Ἰνστιτοῦτο Ὀρθόδοξης Θεολογίας τοῦ Ἁγίου Σεργίου. 
Πολύτιμη ἦταν ἡ συμβολή τοῦ Νικολάου Λόσσκυ στον Διαχριστιανικό Διάλογο καί στήν Οἰκουμενική Κίνηση, ὅπου μετεῖχε ἐνεργά, τόσο ὡς μέλος Ἐπιτροπῶν ὅσο καί ὡς συντάκτης σχετικῶν ἄρθρων, ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν. 
Τό 2006 ὁ Νικόλαος Λόσσκυ χειροτονήθηκε ἱερεύς καί ἀνέλαβε νά διακονήσει στίς ἐνορίες Notre-Dame-Joie-des-Affligés καί Sainte-Geneviève στό Παρίσι. Σέ συνέντευξή του θυμήθηκε μία διατύπωση τοῦ πατέρα του: «Ὁ πατέρας μου, ὁ Βλαδίμηρος Λόσσκυ, μέ ἔκανε νά καταλάβω κάτι πολύ σημαντικό: ἡ μόνη ἀπόφαση πού μποροῦμε νά πάρουμε εἶναι νά διακονήσουμε τήν Ἐκκλησία. Ἔπειτα, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πού ἀποφασίζει ποιά διακονία θά μᾶς ἐμπιστευθεῖ». 
Ὁ π. Νικόλαος Λόσσκυ ὑπῆρξε μία ἰδιαίτερη φωνή τοῦ κόσμου τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Δύση. 
Αἰωνία του η μνήμη!

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΓΛΩΣΣΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ


Μια ουσιαστική και ξεχωριστή βραδιά απολαύσαμε την Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017 το βράδυ, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, όπου παρουσιάστηκε με τρόπο λιτό και πρωτότυπο η έκδοση «Ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!» του Οδυσσέα Ελύτη με τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού. 
Η συγκεκριμένη έκδοση (Ίκαρος) αποτελεί μια ιδιαίτερη ανθολογία, ποιητικού και πεζού λόγου του ποιητή σε πέντε γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά), όπου ο λυρισμός, η τόλμη και η εκφραστική δύναμη της γραφής τού Ελύτη συνδυάζονται με το χρώμα των εικαστικών του έργων και τις πρωτότυπες μελοποιήσεις ποιημάτων του από τον Γιώργο Κουρουπό. 
Σίγουρα η πεντάγλωσση ανθολογία Ελύτη αποτελεί ένα εκδοτικό γεγονός! 
Οι μεταφραστές που εργάστηκαν συστηματικά είναι οι David Connolly (Βρετανία), Paola Maria Minucci (Ιταλία), Beatrice Stelio Connolly (Γαλλία) και Νίνα Αγγελίδη (Ισπανία), οι οποίοι θα παραβρίσκονται και θα διαβάσουν ποιήματα. 
Για την έκδοση μίλησε θαυμάσια ο David Connolly και μίλησαν, επίσης, η ποιήτρια και επιμελήτρια της έκδοσης Ιουλίτα Ηλιοπούλου και ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε η διευθύντρια των εκδόσεων Ίκαρος, Κατερίνα Καρύδη. Σύντομους χαιρετισμούς απηύθυναν και οι μεταφραστές. 
Μελοποιημένα ποιήματα του Ελύτη από τον Γιώργο Κουρουπό, που περιλαμβάνονται στην έκδοση, ερμήνευσαν ο πιανίστας Τίτος Γουβέλης και η σοπράνο Μάιρα Μηλολιδάκη.
Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης




Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

LIFO ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΓΙΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ "ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ"


Ο Άρης Δημοκίδης για μια ακόμα φορά δημοσίευσε στα ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ του στο LIFO.GR ένα – μάλλον …τολμηρό – κείμενό μου, που αφορά στον βίο δύο συνασκητών, των Αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίου, που ήταν ανδρόγυνο! 
Ο Άρης Δημοκίδης, μάλιστα, δημοσιεύει το κείμενό μου με την ένδειξη: "Μία έρευνα-συνεισφορά του θεολόγου Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου."
Να ‘ναι καλά, αλλά το μόνο που έκανα ήταν να φέρω στην επιφάνεια τον εν λόγω παράδοξο βίο, θέτοντας απλώς κάποια ερωτήματα προς προβληματισμόν, με δεδομένο το γεγονός ότι ανάλογοι βίοι αγίων δεν προβάλλονται από την Εκκλησία (εδώ εννοώ κληρικούς και θεολόγους) του καιρού μας, για πολλούς και ποικίλους λόγους. 
Πάνω στην ώρα, φίλος της Ιδιωτικής Οδού με πληροφόρησε για μια ανάρτηση στο fb του κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών Σωτήριου Μανωλόπουλου, ο οποίος γράφει: «Ανόητοι συνειρμοί, από "θεολόγους....", περί του φύλου σε ... ιδιωτικά μονοπάτια!!!!». 


Το σχόλιο του παλαιού γνώριμου κληρικού παραπέμπει μάλλον στο δικό μου κείμενο. Δεν θέλω όμως να το πιστέψω. Πρώτον διότι δεν θυμάμαι ποτέ ο συγκεκριμένος κληρικός να είχε θεολογικές ανησυχίες και δεύτερον διότι αν εννοούσε εμένα θα το έγραφε ευθέως, έχοντας, πιστεύω, εγκολπωθεί – ως ιερεύς - το Ευαγγελικόν: «ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ• τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν.» 
Εάν, παρ’ ελπίδα, ο κληρικός Σωτήριος Μανωλόπουλος εννοεί την ελαχιστότητά μου, θαυμάσια! Τον καλώ σε ένα δημόσιο διάλογο επί του θέματος, ώστε να μας φωτίσει με την θεολογική του σοφία. Γιατί πολύ θα ήθελα να ωφεληθώ από τον λόγο του, ως θεολόγος εντός εισαγωγικών… 
Π.Α.Α.

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

"ΦΟΡΑΓΕ ΚΙΤΡΙΝΟ ΣΚΟΥΦΙ" - Ο ΝΕΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ


Δεκαπέντε πραγματικά ολόφρεσκα τραγούδια μάς ταξιδεύουν με το κίτρινο αυτή τη φορά ντεσεβό της συνθέτριας σε παράξενα παραμύθια, αλλόκοτους μύθους και αργυρά φεγγάρια (το 2CV φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Χρήστος Κεχαγιόγλου). 
Ο νέος δίσκος της αγαπημένης τραγουδοποιού των μικρών και των μεγάλων, Τατιάνας Ζωγράφου, με τίτλο «Φόραγε κίτρινο σκουφί», είναι γεγονός. Κυκλοφορεί! 
Στο cd συμμετέχουν οι: Γιώργος Νταλάρας, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Ασπασία Στρατηγού, Νεφέλη Φασούλη και οι λυρικοί τραγουδιστές: Δημήτρης Αλεξανδρίδης, Τάσος Αποστόλου, Χριστίνα Γιαννακοπούλου, Κώστας Ζαμπούνης, Θωμάς Μασούρας, Δάφνη Πανουργιά, Έλενα Παπανικολάου και Κωστής Ρασιδάκις. 
Δεκαπέντε τραγούδια με ξεχωριστό στίχο που έχουν γράψει οι: Μαριάννα Αβούρη, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Φίλια Δενδρινού, Τατιάνα Ζωγράφου, Βεατρίκη Κάντζολα – Σαμπατάκου, Ελισάβετ Τάρη, Στέλλα Τζίβα, Μάκης Τσίτας, 
Συμμετέχει η Παιδική Χορωδία Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων, υπό τη διεύθυνση της Χριστίνας Βαρσάμη – Κούκνη, ενώ παίζουν μοναδικά σπουδαίοι μουσικοί. 
Δύο ονόματα που συνέβαλαν καθοριστικά στην νέα αυτή δισκογραφική εργασία: Δημήτρης Μπουζάνης (ενορχήστρωση) και Νίκος Πλατύραχος (ηχογράφηση-επιμέλεια παραγωγής).

Τατιάνα Ζωγράφου
Λίαν συγκινητική για μένα η αφιέρωση του τραγουδιού - μινιατούρα «Ο έρωτας του γρύλου», που ερμηνεύει η ο αγαπημένος Τάσος Αποστόλου, σε ενορχήστρωση του παλιού φίλου και χατζιδακικού συνοδοιπόρου Παναγιώτη Κανελλόπουλου, αισθαντικού σολίστ στο μαντολίνο: 
«Αφιερωμένο στον Παναγιώτη Ανδριόπουλο και στις βραδιές που τρέχανε με τον δικό μας Παναγιώτη, να ακούσουνε τις συναυλίες του Μάνου Χατζιδάκι στο Παλλάς». 
Εποχές αλλιώς ωραίες… 
Στην καινούργια δουλειά της Τατιάνας Ζωγράφου θα επανέλθουμε. 
Το cd θα παρουσιαστεί στη σκηνή του ΙΑΝΟΥ στις 23 Δεκεμβρίου το μεσημέρι.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΚΟΥΡΗ ΣΤΗ ΓΕΝΝΑΔΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ


Tην Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017 στο Αμφιθέατρο Cotsen Hall της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, απολαύσαμε για άλλη μια φορά την αγαπημένη της Ιδιωτικής Οδού και γνωστή συγγραφέα κυρία Αθηνά Κακούρη, η οποία ανέπτυξε το θέμα: «Oἱ ἀκατανόητες ἐπιδιώξεις τῆς Ἀντάντ στήν Ἐλλάδα, 1915-1917». 
Την ομιλία διοργάνωσε ο Σύλλογος Φίλων Γενναδείου Βιβλιοθήκης και την κ. Κακούρη προσφώνησε ο πρόεδρος του Συλλόγου. Μετά την ομιλία ακολούθησε ένας σύντομος, μα ουσιαστικός, διάλογος με το κοινό. 
Η ιστορική περίοδος – ιδιαίτερη κρίσιμη για την χώρα - στην οποία αναφέρθηκε η Αθηνά Κακούρη είναι μία περίοδος που την απασχόλησε στο τελευταίο της βιβλίο «Τα δύο Βήτα» και με την οποία καταπιάνεται και στο υπό έκδοσιν νέο βιβλίο της, απ’ ό,τι μαθαίνουμε. 
Η συμβολή της δεν είναι ίσως μια ερμηνεία των γεγονότων, τα οποία μπορεί κανείς να τα δει από διάφορες οπτικές, αλλά το γεγονός ότι θέτει ερωτήματα ως σκεπτόμενος άνθρωπος, για θέματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «λυμένα». Είχε δηλ. επικρατήσει μια συγκεκριμένη – εν πολλοίς – άποψη, και τώρα η Αθηνά Κακούρη έρχεται με ματιά αμφισβητία εφήβου να θέσει εκ νέου τα πράγματα. 
Αυτό κατέδειξε και στην ομιλία της. Πόσο ακατανόητες ήσαν οι επιδιώξεις της Αντάντ σε σχέση με την Ελλάδα, την περίοδο 1915-1917. Πόσο αδιευκρίνιστες ήσαν αρκετές φορές οι προθέσεις ή οι στόχοι αυτής της Ευρωπαϊκής συμμαχίας, σε σχέση με την Ελλάδα εκείνης της εποχής και τι έμεινε στο τέλος… 
Αναμένουμε με ενδιαφέρον και το νέο βιβλίο της κυρίας Αθηνάς Κακούρη για περαιτέρω προβληματισμό.


Related Posts with Thumbnails